ความศรัทธา

โดย มูซัลมารณ

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สมาชิกในชุมชนแห่งหนึ่งต่างมารวมตัวที่ลานทุ่งนาของหมู่บ้านเพื่อทำการละหมาดอิซติซกออ[1] บรรดามุสลีมีนทั้งหลายประกอบไปด้วยผู้นำทางศาสนาและผู้นำทางราชการ ต่างพร้อมใจกันออกมา ณ ลานทุ่งนาแห่งนี้ เนื่องเพราะปีนี้ฝนไม่ตกตามฤดูกาล ทำให้บรรดาเกษตรกรซึ่งถือเป็นอาชีพหลักของชุมชนแห่งนี้ต่างเดือดร้อนกันไปถ้วนหน้า

ในขณะที่อิหม่ามกำลังรอบรรดาสัปบุรุษทั้งหลายมารวมตัว เพื่อที่จะทำการชี้แจงถึงรายละเอียดการละหมาด ปรากฏมีชายคนหนึ่งที่ค่อนข้างจะยากจน เดินถือร่มร้ายๆ มาหนึ่งคัน ทุกสายตาของบรรดาผู้คนที่มารอละหมาด ต่างจับจ้องมายังที่ชายคนนั้น

“ท่านพกร่มมาทำไม? จะบอกว่าไม่คุ้นเคยกับอากาศร้อนก็น่าแปลก เพราะปกติท่านไปไหนมาไหนก็ไม่เคยพกร่มมา” ชายคนนั้นตอบว่า “เปล่าหรอก… ฉันเชื่อว่า อินชาอัลลอฮ ฝนจะต้องตกลงมาด้วยกับประสงค์ของอัลลอฮ (ศุบฮฯ) ดังนั้นฉันจึงพกร่มมา ว่าแต่พวกท่านล่ะ ทำไมถึงไม่พกร่มมา?”

นั่นคือ เรื่องเล่าขำขันเกี่ยวกับศาสนาที่ถูกเล่าต่อๆ กันมา วัลลอฮ ฮุ อะอลัม

ท่านผู้อ่านทั้งหลายครับ… พวกท่านได้รับบทเรียนอะไรจากเรื่องเล่าข้างต้น ผมไม่ปฏิเสธนะครับว่าข้างบนมันเป็นเพียงแค่เรื่องเล่า แต่มันสะท้อนให้เห็นถึงวิกฤติความศรัทธาอย่างชัดเจน ไม่ได้ต้องการสื่อว่าบรรดาผู้ที่มารวมตัวละหมาดอิซติซกออ คือผู้ที่ไม่มีความศรัทธา แต่ระดับขั้นของการศรัทธาของแต่ละคนมันต่างกัน

ถามตัวเองว่า ระดับขั้นของการศรัทธา ระดับขั้นของการเชื่อมั่นต่อสภาวการณ์ของอัลลอฮ (ศุบฮฯ) ของเรามีมากน้อยเพียงใด กับเวลาสิบสามปีที่เมืองมักกะฮ ท่านรอซูล (ศ็อลฯ) ได้พยายามปลูกความศรัทธาลงบนหัวใจของประชาชาติของท่าน และความศรัทธานี่แหละ ถือเป็นงานที่ค่อนข้างหนัก เนื่องจากเราต้องเริ่มด้วยการปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างออกไปจากหัวใจและความนึกคิดของเรา แล้วค่อยนำเอาความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ (ศุบฮฯ) เข้าประทับให้ตรึงจิต

ณ ปัจจุบัน วิกฤติของความศรัทธาของเราทั้งหลาย เริ่มสั่นคลอน เพราะอะไรล่ะ? เพราะเราไม่ตระหนักกับสิ่งที่เกิดขึ้น ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์สึนามิมากระนั้นหรือ ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์แบบซานติก้าผับกระนั้นหรือ ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์ภูเขาไฟเมอราปีปะทุขึ้นมากระนั้นหรือ เราถึงจะสำนึก

โอ้ผู้เป็นดั่งความหวังแห่งประชาชาติ เพียงพอแล้วหรือยังกับเหตุการณ์ที่ประสบกับเราในทุกๆ วัน ที่ทำให้เราต้องกลับมาคิด ใคร่ครวญ และปฏิบัติเกี่ยวกับความศรัทธา อย่าเข้าใจผิดนะครับว่า ศรัทธาอยู่ที่ใจเพียงอย่างเดียว แต่การศรัทธาของผู้ศรัทธา ต้องเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมจากหัวใจและความคิด เปล่งเสียงออกมาด้วยวาจา และแสดงออกถึงท่าทางแห่งการปฏิบัติ เพื่ออัลลอฮ (ศุบฮฯ) นั่นคือ การศรัทธา แบบฉบับของผู้ศรัทธาอย่างแท้จริง วัลลอฮ ฮุ อะอลัม

[1] การละหมาดอิซติซกออ คือ การดุอาอเพื่อขอฝนจากอัลลอฮฺ (ศุบฮฯ) ด้วยลักษณะที่เฉพาะ เป็นสุนัตมุอักกะดะฮฺ ละหมาดได้ทุกเวลานอกจากเวลาห้ามละหมาดและที่ดีที่สุดคือให้ละหมาดหลังจากตะวันขึ้นเท่าด้ามหอก