****ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเปลี่ยนอิสลามให้กลับไปเป็นความหมายเดิม ถึงเวลาแล้วที่จะตะโกนให้คนทั้งโลกรู้ว่าอิสลามก้อมีดีหลายอย่าง จนเรียกได้ว่าอิสลามคือแม่พิมพ์ของโลก อย่าปล่อยให้อารมณ์นับซูมาครอบงำหัวใจเรา อย่าปล่อยให้ใครมาดูหมิ่นศาสนาเรา ตื่น ตื่น ตื่น ตื่นๆๆแล้วเปนกระจกส่องหัวจัยของกันและกัน เทอร์เตือนเช้า ฉันเตือนเทอร์ ให้บรรยากาศแห่งอิสลาม บรรยากาศแห่งความเปนอุควะฮฺ(ความเปนพี่น้อง)กลับมาอีกครั้งดุดดั่งวันวาน….อินชาอัลลอฮ

BY……….
Sakin Islam

มวลสรรเสริญทุกสรรพสิ่งเป็นสิทธิของอัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ผู้ทรงเมตตายิ่งและทรงรอบรู้ อัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ได้ส่งมวลมนุษยชาติมาอยู่บนพื้นโลกไม่ใช่เหตุอื่นใดนอกจากการทำอิบาดะฮต่ออัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) และอามาลอิบาดะฮที่อัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ทรงโปรดปรานก็เป็นอามาลที่ศอลิฮ และอามาลที่ศอลิฮนั้นก็มีอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นอามาลที่เป็นวายิบ เช่น การละหมาด การถือศีลอด เป็นต้น และอามาลที่เป็นซุนนะฮ ที่ได้รับแบบอย่างจากท่านรอซูล (ศ็อลลัลลอฮ ฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม) ล้วนเป็นอามาลที่อัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) โปรดปราน

แต่สิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอให้พี่น้องได้รับทราบอีกแง่หนึ่ง ที่พี่น้องอาจจะนึกไม่ถึงว่านี้มันก็เป็นอามาลที่ศอลิฮ คืองานชมรม งานที่พี่น้องได้มีส่วนร่วมนั้น บางครั้งก็ไม่ค่อยจะมีประสิทธิภาพมากนัก เพราะเรานั้นขาดการตั้งจิตที่แน่วแน่ในการทำงาน ลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงในการทำงาน ขาดการตั้งเจตนาที่บริสุทธิ์ใจเพื่ออัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ทำให้การงานของเรานั้นเป็นแค่การทำงานที่หวังในทางโลกมากขึ้น ซึ่งไม่แปลกถ้าการทำงานจะไม่บรรลุผลสำเร็จ เพราะอัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) จะไม่ยอมรับการงานประเภทนี้ การทำงานเพื่ออิสลามนั้นสิ่งที่ควรตระหนักเป็นอย่างยิ่งก็คือ จะต้องมีจุดมุ่งหมายเดียวเท่านั้น คือเพื่ออัลลอฮ และเป้าหมายคือทำให้อิสลามสูงส่ง

ผมขอยกตัวอย่างใกล้ตัวมากที่สุด ในชีวิตมหาวิทยาลัย ดูจะมีหน่วยงานเดียวที่มีบทบาทสำคัญในการทำงานเพื่ออิสลาม คือชมรมมุสลิม ถ้าเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ไปอีกก็จะมีเป็นกลุ่ม ที่แยกออกมาจากชมรม รับบทบาททำงานเพื่ออิสลามอีกกลุ่มหนึ่ง การที่กลุ่มแยกออกมาจากชมรมนั้นไม่ได้เกิดการขัดแย้งกัน แต่เพื่อความสะดวกในการทำงานมากขึ้น คนที่ทำงานเพื่ออิสลามนั้น หรือที่เรียกว่าดาอีย์ เรียกได้ว่า เป็นคนที่เสียสละมากๆ และมีความอดทนสูง เพราะทำงานเพื่ออิสลามนั้นเส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ตลอดทาง แต่เป็นเส้นทางที่จะต้องมีความอดทน และต้องยืนหยัดในความเป็นอัล อิสลาม ในการผ่านบททดสอบของอัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ซึ่งถ้าหากเรา คือคนทำงานอิสลาม ไม่สามารถผ่านบททดสอบที่อัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ได้ทดสอบเรานั้น ไม่ว่าจะเป็นแค่บททดสอบแค่บททดสอบเดียว นั้นก็หมายความว่าเรานั้นได้ทำหน้าที่ของเรายังไม่สมบูรณ์ ยังมีส่วนที่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่การงาน

ตรงจุดนี้ เราผู้ที่เป็นดาอีย์ คนที่ทำงานเพื่ออิสลามทั้งหลายนั้น จะต้องกลับมาสำรวจดูตัวเองว่าเรานี้ได้ทำอะไรที่อัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ทรงห้าม เรานั้นได้ทำอะไรผิดอะไรต่ออัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) เราจะต้องกลับมาดูที่ตัวเราเองและกลับไปขออภัยต่ออัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) กับความผิดพลาดที่ผ่านมา และขอดุอาอต่ออัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ให้อัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) ทรงชี้เส้นทางที่เที่ยงตรงให้กับเราและคณะทำงาน เพื่อการทำงานเพื่ออิสลามในมหาวิทยาลัยของเรามีประสิทธิภาพในการทำงานสูงขึ้น

ผมอยากเรียกร้องเชิญชวนพี่น้องร่วมศรัทธา ไม่คุณว่าจะทำอะไร ขอให้การกระทำของคุณอยู่ในกรอบของอิสลาม และการทำงานของคุณตั้งเจตนากับตัวเองให้ดี และบริสุทธิ์ใจต่ออัลลอฮ (ศุบฮานะฮุ วะตะอาลา) เพื่อความสำเร็จที่ยั่งยืน เพื่อประชาชาติอิสลามกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง อินชาอัลลอฮ

“และจงให้มีขึ้นจากพวกเจ้า ซึ่งคณะหนึ่งที่เชิญชวนไปสู่ความดี และใช้ให้กระทำสิ่งที่ชอบ และห้ามมิให้กระทำสิ่งที่มิชอบ และชนเหล่านี้แหละพวกเขาคือผู้ที่ได้รับความสำเร็จ” (อาลิอิมรอน : 104)

การทำงานเพื่อฟื้นฟูอิสลาม เป็นภารกิจที่มีความสำคัญยิ่งสำหรับมุสลิมทุกคน และแน่นอนในสนามการทำงานอิสลามมีความจำเป็นที่จะต้องประกอบด้วยผู้คนที่มีความสามารถหลากหลาย และมีความถนัดที่แตกต่างกันออกไป จะขาดด้านหนึ่งด้านใดไปไม่ได้ และแน่นอนที่สุดการทำงานอิสลามจำเป็นที่จะต้องอาศัยการทำงานของผู้คน ที่ต้องอาศัยการทำงานเป็นญะมาอะฮ

และในสังคมมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์แห่งนี้ ได้มีการรวมตัวกันของนักศึกษามุสลิมในการทำงานอิสลามภายใต้องค์กรที่ใช้ชื่อว่า ชมรมศาสนศึกษา แผนกอิสลาม หรือเรียกกันอย่างติดปากว่าชมรมมุสลิม ที่ทำหน้าที่ในการดูแล และพิทักษ์สิทธิประโยชน์ของนักศึกษามุสลิมในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ โดยที่มีการดำเนินกิจกรรมทั้งพิธีกรรมของอิสลาม และกิจกรรมเพื่อการเผยแพร่และการศึกษาอิสลาม

การดำเนินกิจกรรมต่างๆ ของชมรมนั้นได้มีหลากหลายรูปแบบ และเป็นกิจกรรมประจำปี หรือกิจกรรมที่มีการจัดขึ้นประจำสัปดาห์ อย่างเช่นการละหมาดญุมอัต การทำฮัลเกาะฮ หรือการจัดบรรยายธรรมประจำเดือน และโครงการต่างๆ ที่เราจะได้สัมผัสกันก่อนภายในวารสารเล่มนี้

ขออนุญาตแนะนำการทำงานของทีมงานวารสาร ซึ่งเป็นทีมที่ได้รับมอบหมายจากชมรมให้จัดทำวารสารเล่มนี้ขึ้นมา ซึ่งทีมงานนี้ได้ทำงานร่วมกับทางทีมวิทยุภายใต้ฝ่ายวิทยุและวารสาร เพื่อดูแลเกี่ยวกับกิจการสื่อเผยแพร่ของทางชมรมในส่วนของวิทยุนั้นได้มีการจัดรายการฮิกมะฮ วิทยปัญญาสู่มวลชนผู้ศรัทธาออกอากาศทุกวันศุกร์เวลา ห้าโมงเย็นถึงหกโมง และยังคงมีในส่วนของเราะมะฎอนเรดิโอ เป็นรายการพิเศษที่จัดขึ้นในช่วงเดือนเราะมะฎอนอีกด้วย โดยได้รับอนุเคราะห์สัญญาณเครื่อข่ายจากทางศูนย์การเรียนรู้วิทยุวลัยลักษณ์ 100.75 mHz

และทีมงานวารสารมีหน้าที่ดูแลในสื่อสิ่งพิมพ์ของชมรมปัจจุบันงานหลักของทางฝ่ายได้แบ่งเป็น 3 ประเภทหลัก ดังตัวอย่างข้างล่างนี้

1.วารสารช่อประดู่แห่งอิสลาม ซึ่งเป็นวารสารประจำชมรม ปัจจุบันมีวารสารช่อประดู่แห่งอิสลามออกเผยแพร่ไปแล้วทั้งสิ้น 6 ฉบับ และขณะนี้กำลังมีการดำเนินการในการจัดทำฉบับที่ 7

สำหรับส่วนประกอบ หรือเนื้อหาหลักภายในเล่มจะมีการปรับเปลี่ยนไปตามแต่ละช่วงเวลาการทำงานของกองบรรณาธิการในแต่ละชุด ซึ่งจะมีการสับเปลี่ยนอยู่เป็นประจำในแต่ละปี ทางด้านคอนเซ็ปต์หลักของฉบับปัจจุบันคือ อิสลามวิถีชีวิตของมุสลิม เป็นการนำเรื่องราวหลายแง่มุมของการดำเนินชีวิตของมุสลิมรวมถึงการนำเรื่องราวที่มีความหลากหลายเข้ามารวมอยู่ภายในเล่มเดียวกัน นอกเหนือจากนั้นทางวารสารช่อประดู่แห่งอิสลาม เป็นวารสารจำหน่ายเพื่อการใช้จ่ายในสาธารณกุศล

2. ริซาละฮ ญุมอัต เป็น ริซาละฮรายสัปดาห์ หรือจดหมายวันศุกร์ ที่จัดทำโดยนักศึกษา แจกจ่ายทุกๆ วันศุกร์ (หลังละหมาดวันศุกร์) เป็นจุลสารที่ประกอบด้วยกระดาษแผ่นเดียว โดยเนื้อหาของริซาละฮฯ นั้นจะมีความเกี่ยวข้องกันกับเหตุการณ์ปัจจุบัน ความประเสริฐหรืออีบาดะฮภายในช่วงเวลานั้นๆ หรือเป็นเหตุการณ์ที่บุคคลทั่วไปให้ความสนใจอยู่ รวมไปถึงเป็นสื่อกลางระหว่างข่าวสารของชมรมฯ กับสมาชิกของชมรมฯ (เป็นเอกสารแจกฟรี)

3. วารสารหรือหนังสือประจำเทศกาล หรือโครงการต่างๆ ในแต่ละปีทางชมรมฯ จะมีการจัดกิจกรรมต่างขึ้น ซึ่งในบางกิจกรรมมีความจำเป็นต้องใช้หนังสือประกอบกิจกรรมของโครงการนั้นๆ เช่น ในเดือนเราะมะฎอน

ทั้งหมดนี้คือบางส่วนของการทำงานกิจกรรมของชมรม ซึ่งนอกจากนี้ยังมีฝ่ายงานต่างๆ อีกจำนวนมากเช่น ฝ่ายสถานที่ยานพาหนะและพัสดุ ฝ่ายกิจกรรมและวิชาการ ฝ่ายสวัสดิการ ฝ่ายเว็บไซต์และอีกหลายฝ่ายที่ยังไม่ได้กล่าวนาม ที่ยังรอกำลังกายในการทำงานของกลุ่มนักศึกษามุสลิมในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สมาชิกในชุมชนแห่งหนึ่งต่างมารวมตัวที่ลานทุ่งนาของหมู่บ้านเพื่อทำการละหมาดอิซติซกออ[1] บรรดามุสลีมีนทั้งหลายประกอบไปด้วยผู้นำทางศาสนาและผู้นำทางราชการ ต่างพร้อมใจกันออกมา ณ ลานทุ่งนาแห่งนี้ เนื่องเพราะปีนี้ฝนไม่ตกตามฤดูกาล ทำให้บรรดาเกษตรกรซึ่งถือเป็นอาชีพหลักของชุมชนแห่งนี้ต่างเดือดร้อนกันไปถ้วนหน้า

ในขณะที่อิหม่ามกำลังรอบรรดาสัปบุรุษทั้งหลายมารวมตัว เพื่อที่จะทำการชี้แจงถึงรายละเอียดการละหมาด ปรากฏมีชายคนหนึ่งที่ค่อนข้างจะยากจน เดินถือร่มร้ายๆ มาหนึ่งคัน ทุกสายตาของบรรดาผู้คนที่มารอละหมาด ต่างจับจ้องมายังที่ชายคนนั้น

“ท่านพกร่มมาทำไม? จะบอกว่าไม่คุ้นเคยกับอากาศร้อนก็น่าแปลก เพราะปกติท่านไปไหนมาไหนก็ไม่เคยพกร่มมา” ชายคนนั้นตอบว่า “เปล่าหรอก… ฉันเชื่อว่า อินชาอัลลอฮ ฝนจะต้องตกลงมาด้วยกับประสงค์ของอัลลอฮ (ศุบฮฯ) ดังนั้นฉันจึงพกร่มมา ว่าแต่พวกท่านล่ะ ทำไมถึงไม่พกร่มมา?”

นั่นคือ เรื่องเล่าขำขันเกี่ยวกับศาสนาที่ถูกเล่าต่อๆ กันมา วัลลอฮ ฮุ อะอลัม

ท่านผู้อ่านทั้งหลายครับ… พวกท่านได้รับบทเรียนอะไรจากเรื่องเล่าข้างต้น ผมไม่ปฏิเสธนะครับว่าข้างบนมันเป็นเพียงแค่เรื่องเล่า แต่มันสะท้อนให้เห็นถึงวิกฤติความศรัทธาอย่างชัดเจน ไม่ได้ต้องการสื่อว่าบรรดาผู้ที่มารวมตัวละหมาดอิซติซกออ คือผู้ที่ไม่มีความศรัทธา แต่ระดับขั้นของการศรัทธาของแต่ละคนมันต่างกัน

ถามตัวเองว่า ระดับขั้นของการศรัทธา ระดับขั้นของการเชื่อมั่นต่อสภาวการณ์ของอัลลอฮ (ศุบฮฯ) ของเรามีมากน้อยเพียงใด กับเวลาสิบสามปีที่เมืองมักกะฮ ท่านรอซูล (ศ็อลฯ) ได้พยายามปลูกความศรัทธาลงบนหัวใจของประชาชาติของท่าน และความศรัทธานี่แหละ ถือเป็นงานที่ค่อนข้างหนัก เนื่องจากเราต้องเริ่มด้วยการปฏิเสธทุกสิ่งทุกอย่างออกไปจากหัวใจและความนึกคิดของเรา แล้วค่อยนำเอาความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ (ศุบฮฯ) เข้าประทับให้ตรึงจิต

ณ ปัจจุบัน วิกฤติของความศรัทธาของเราทั้งหลาย เริ่มสั่นคลอน เพราะอะไรล่ะ? เพราะเราไม่ตระหนักกับสิ่งที่เกิดขึ้น ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์สึนามิมากระนั้นหรือ ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์แบบซานติก้าผับกระนั้นหรือ ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์ภูเขาไฟเมอราปีปะทุขึ้นมากระนั้นหรือ เราถึงจะสำนึก

โอ้ผู้เป็นดั่งความหวังแห่งประชาชาติ เพียงพอแล้วหรือยังกับเหตุการณ์ที่ประสบกับเราในทุกๆ วัน ที่ทำให้เราต้องกลับมาคิด ใคร่ครวญ และปฏิบัติเกี่ยวกับความศรัทธา อย่าเข้าใจผิดนะครับว่า ศรัทธาอยู่ที่ใจเพียงอย่างเดียว แต่การศรัทธาของผู้ศรัทธา ต้องเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมจากหัวใจและความคิด เปล่งเสียงออกมาด้วยวาจา และแสดงออกถึงท่าทางแห่งการปฏิบัติ เพื่ออัลลอฮ (ศุบฮฯ) นั่นคือ การศรัทธา แบบฉบับของผู้ศรัทธาอย่างแท้จริง วัลลอฮ ฮุ อะอลัม

[1] การละหมาดอิซติซกออ คือ การดุอาอเพื่อขอฝนจากอัลลอฮฺ (ศุบฮฯ) ด้วยลักษณะที่เฉพาะ เป็นสุนัตมุอักกะดะฮฺ ละหมาดได้ทุกเวลานอกจากเวลาห้ามละหมาดและที่ดีที่สุดคือให้ละหมาดหลังจากตะวันขึ้นเท่าด้ามหอก

ในช่วงต้นศตวรรษที่  20  โลกอิสลามได้เผชิญอยู่กับความตกต่ำขั้นรุนแรง  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการล้มสลายของจักรวรรดอุษมานียะห ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของโลกอิสลามในช่วงเวลาดังกล่าว พร้อมกับการที่ดินแดนบริเวณตะวันออกกลางที่เคยเป็นบริเวณของอาณาจักรอุษมานียะห์ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของประเทศยุโรป ทั้งในรูปแบบของอาณานิคมและรัฐอารักขา  การที่ตกเป็นอาณานิคมในครั้งนั้นส่งผลต่อสภาพจิตใจต่อชาวมุสลิมเป็นอย่างมาก  และมีความพยายามที่จะนำระบอบอิสลามกลับคืนสู่การเมืองอีกครั้ง  องค์กรหรือขบวนการที่มีการทำงานในลักษณะเช่นนี้ที่มีความชัดเจนมาก หากไม่ได้กล่าวถึง ขบวนการอิควานุล มุสลิมีน ที่เป็นองค์กรเกิดขึ้นมาจากความพยายามชูอิสลามเหนือสิ่งอื่นๆ ทางผู้เขียนจึงขอนำเรื่องราวเกี่ยวกับขบวนการดังกล่าวโดยสังเขปในช่วงเวลาของผู้นำท่านแรกก็คือ เชคหะซัน อัลบันนา

ขบวนการอิควานุล มุสลีมูนถูกก่อตั้งขึ้นในช่วงปี  ค.ศ. 1928  โดยแกนนำผู้ก่อตั้งคนสำคัญนั่นคือ เชคหะซัน อัล บันนา

เชคหะซัน อัลบันนา  เกิดเมื่อวันที่  17 ตุลาคม 1906  ที่ประเทศอียิปต์  เป็นบุตรของเชคอะหมัด อับดุรเราะหฺมาน อัลบันนา  ซึ่งเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงในสังคมอียิปต์  ทางด้านของการศึกษาท่านได้ศึกษาวิชาทางด้านศาสนาและภาษาอาหรับในขณะที่อยู่ชั้นประถม และได้ศึกษาต่อในโรงเรียนอัรรอซาต อัดดีนียะหฺ ในช่วงที่กำลังศึกษาอยู่ในโรงเรียนดังกล่าวนี้เอง ภาวะของการเป็นผู้นำ และนักเคลื่อนไหวทางด้านของอิสลามได้ปรากฏขึ้น  ท่านได้รับการคัดเลือกเป็นประธานชมรมจริยธรรมของโรงเรียน  และหลังจากนั้นท่านได้ร่วมมือกับเพื่อนๆ  ก่อตั้งชมรมยับยั้งการกระทำสิ่งต้องห้าม โดยเจตนารมณ์ของชมรมดังกล่าวได้มีเป้าหมายในการเชิญชวนผู้คนให้ดำเนินชีวิตตามวิถีของศาสนา และการละทิ้งในสิ่งที่ศาสนาได้ห้าม  โดยในการเชิญชวนการใช้ชีวิตตามวิถีแห่งอิสลามนั้น ท่านไม่ได้ประกาศเชิญชวนใบบริเวณมัสญิดหรือแท่นแสดงธรรมเพียงอย่างเดียว  ท่านใช้เวลาบางส่วนในการเผยแพร่แนวคิดและศาสนาอิสลามตามบริเวณร้านน้ำชารวมไปถึงผับบาร์สถานที่ที่มีผู้คนหลงระเริงไปกับแสงสีเสียงของโลก จนทำให้ลืมหน้าที่ที่แท้จริงในศาสนาอิสลาม

ท่านได้รับการสนับสนุนในการแสวงหาวิชาความรู้จากครอบครัวของท่าน กระทั่งในวัย 16 ปี  บิดาของท่านได้ส่งให้ไปศึกษาต่อยังโรงเรียนดารุล อูโลม  ซึ่งเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูในกรุงไคโร  ในช่วงเวลาที่กำลังศึกษาอยู่นั้นเองท่านได้เผชิญอยู่กับความเหลวแหลกในสังคมของอียิปต์ในขณะนั้น  แนวคิดหรือความคิดแปลกแยกที่ให้ร้ายต่อหลักธรรมของศาสนาได้ถูกเผยแพร่อย่างมากมาย  งานเขียนต่างๆ ที่ปรากฏขึ้นมาในช่วงเวลานั้นไม่ว่าจะเป็น บทกวีก่อนอิสลาม (One Preislamic Poetry)  ที่เขียนขึ้นโดย ดร.ฏอฮา  ฮุสซัยน์ (Toha Husain)  โดยเนื้อหาของหนังสือดังกล่าวพยายามที่จะสร้างความผิดเพี้ยนต่อการอรรถาธิบายคัมภีร์กุรอ่าน รวมไปถึงงานเขียนของรอซิกคือ อิสลามและหลักการของรัฐบาล (Islam and the Principles Government) โดยหนังสือเล่มดังกล่าวเป็นเครื่องมือในการเผยแพร่ลัทธิชาตินิยมแบบเซคคิวลาร์ เพื่อการโฆษณาชวนเชื่อในมุสลิมหันมาดำเนินชีวิตโดยการแยกศาสนาออกจากการเมือง  และอีกหลายครั้งที่มีหนังสือพิมพ์ของอียิปต์เองที่มีการสนับสนุนให้อียิปต์เปลี่ยนแปลงไปตามยุโรป  เฉกเช่นเดียวกันกับที่ประเทศตุรกีได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว  เชคฮาซันได้สำเร็จการศึการะดับปริญญาตรี ณ สถาบันแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1927  และหลังจากนั้นก็ได้รับการบรรจุเป็นครูสอนภาษาอาหรับ ณ มัดรอซะฮฺ อัลอิบติดาอียะหฺ อัลอะมารียะหฺ  ในจังหวัดอิสมาอีลียะหฺ

ภายหลังที่ก่อตั้งสมาคมได้ระยะหนึ่ง  เชคหะซันได้นำสมาคมนี้เข้าสู้เส้นทางทางการเมืองอย่างเห็นได้ชัด  โดยเริ่มที่จะขยายอิทธิพลแนวคิดทางการเมืองของกลุ่มตนเอง มีการเผยแพร่บทความต่างๆที่เกี่ยวข้องกับด้านศาสนาและสังคม รวมไปถึงการออกอากาศผ่านทางรายการวิทยุ  มีการเดินทางปราศรัยตามสถานที่ต่างๆ  หลังจากที่สามารถรวบรวมมวลชนไว้ได้ในระดับหนึ่ง เชคหะซันเริ่มที่จะส่งหนังสือไปยังกษัตริย์  นายกรัฐมนตรี และชนชั้นนำในการปกครองประเทศอียิปต์ในขณะนั้น  รวมไปถึงกษัตริย์และผู้นำทางการเมืองประเทศต่างๆ ในตะวันออกกลางและกลุ่มประเทศมุสลิมอื่นๆ  โดยสาระสคัญของหนังสือที่เชคหะซันส่งไปก็คือ มีการเรียกร้องให้บรรดาชาติเหล่านั้นให้ความสำคัญกับการปฏิบัติตามวิถีแห่งอิสลามในการดำเนินชีวิต ทั้งในการใช้ระบอบการเมือง เศรษฐกิจ และกฏหมายของอิสลาม

ดังนั้นในรูปแบบความคิดทางการเมืองของสมาคมนี้ ได้ชูความเป็นอิสลามเหนือการเมืองรูปแบบอื่นๆ ที่ต่างออกไป  ซึ่งสมาคมได้ถือว่ากิจการของอิสลามได้เข้าครอบคลุมทุกวิถีการปฏิบัติทุกชนิดของมนุษย์ ทางสมาคมจึงได้เข้าไปมีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างจริงจังภายใต้คำประกาศของกลุ่มที่มีใจความอยู่ว่า  “เราขอเรียกร้องท่านสู่อิสลาม ตามคำสอนของอิสลาม กฏเกณฑ์ของอิสลาม ทางนำของอิสลาม หากว่าสิ่งนี้เป็นการเมืองสำหรับท่านแล้ว นี่ก็เป็นการเมืองของเราเช่นกัน”  ความคิดทางการเมืองของสมาคมจึงต่อต้านความคิดของเซคคิวลาร์  ที่พยายามจะแบ่งแยกกันระหว่างศาสนากับการเมือง  ความคิดดังกล่าวไม่ได้ให้ความสำคัญต่ออิสลาม  ฉะนั้นควรที่จะล้มเลิกการจัดตั้งรัฐแบบเซคคิวลาร์

เชคหะซัน ได้กล่าวว่าในการสถาปนารัฐอิสลาม มีความจำเป็นอยู่สามประการคือ 1. หลักการอิสลาม 2. ความเป็นเอกภาพของชาติ และ 3. รัฐบาลอิสลาม

1. หลักการอิสลาม  แนวคิดของทางสมาคมที่มีต่อหลักศรัทธานั้นมีความเชื่อว่า อิสลามคือหลักศรัทธาที่จะควบคุมและครอบครองแนวชีวิตของมุสลิม และเป็นแนวปฏิบัติที่ครอบคลุมในกิจกรรมต่างๆในชีวิตของมุสลิม ทางสมาคมได้เรียกร้องสู่การก่อตั้งรัฐอิสลามเพื่อเป็นผลในการให้คำดำรัสของอัลลอฮฺสูงส่งในโลกนี้ เชคหะซัน อธิบายวัตถุประสงค์ข้างต้นโดยกล่าวว่า “อิสลามนั้นเป็นอิบาดะฮฺ กิยาดะฮฺ  และดีน  อิสลามเป็นรัฐบาลและจิตวิญญาณ เป็นข้อปฏิบัติ เป็นการละหมาด เป็นญิฮาด(ต่อสู้ดิ้นรน) เป็นการเชื่อฟัง เป็นการปกครอง เป็นอัลกุรอานและดาบ ไม่มีการแยกแยะระหว่างสิ่งดังกล่าว”

2. ความเป็นเอกภาพของชาติ  ในข้อดังกล่าวทางสมาคมได้ให้ความสำคัญเป็นอย่างมากในเรื่องของเอกภาพ  พวกเขาเหล่านั้นได้ทุ่มเทการทำงานเพื่อความเป็นเอกภาพของอิสลาม  และต้องเกิดเอกภาพกันระหว่างกลุ่มคนมุสลิม  ซึ่งแนวคิดดังกล่าวได้มีการกล่าวโจมตีต่อลัทธิจักรวรรดินิยมเป็นอย่างมาก สาเหตุเพราะว่าลัทธิได้กล่าวได้สร้างเส้นแบ่งคนซึ่งมีพื้นฐานในลักษณะต่างๆ ที่มีความคล้ายคลึงกันทั้งทั้งทางด้าน ชาติพันธุ์ ภาษา วัฒนธรรม  และศาสนาอิสลาม  ซึ่งการแบ่งแยกผู้คนต่างๆ ออกจากกันนั้นทำให้สังคมมุสลิมขาดเอกภาพ  รวมไปถึงความเชื่อของกลุ่มที่ว่ามาตุภูมิของอิสลามไม่สามารถแบ่งแยกออกจากกันได้ และภายในสังคมอิสลามนั้นมีการเรียกร้องให้มุสลิมคัดเลือกผู้นำเพื่อให้มาปกครองมุสลิมด้วยกันเอง  อีกทั้งทางสมาคมยังคงมีการคัดค้านการเมืองที่มีพรรคการเมือง เพราะพวกเขามองว่าการมีพรรคการเมืองย่อมที่จะสร้างความขัดแย้งและแก่งแย่งกันระหว่างพรรค ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะทำให้การเมืองนั้นขาดเอกภาพ

3. รัฐบาลอิสลาม  ทางด้านรัฐบาลที่จะมาปกครองประเทศมุสลิม  โดยเฉพาะประเทสอียิปต์ที่ทางสมาคมได้เสนอรัฐบาล เพราะเชคหะซันไม่ยอมรับเงื่อนไขการแบ่งแยกศาสนากับการเมืองที่สังคมอียิปต์กำลังเป็นอยู่ในขณะนั้น  โดยการมีรัฐบาลอิสลามต้องมีความสัมพันธ์กับรัฐทางศาสนา รัฐบาลที่ไม่ได้วางอยู่บนหลักการอิสลามมิใช่รัฐบาลสำหรับชาวมุสลิม

จากการที่มีนโยบายในการสนับสนุนการจัดตั้งรัฐอิสลามขึ้นบนแผ่นดิน  และมีจุดยืนที่แน่วแน่การกระทำดังกล่าวเหล่านั้นได้ทำให้เกิดการขัดผลประโยชน์ต่อชนชั้นปกครอง รวมไปถึงความหวาดระแวงของชนชั้นปกครองที่เกรงว่าสมาคมของเชคหะซันจะเข้ามามีอำนาจทางการเมืองเหนือตนเอง  พวกเขาจึงพยายามที่จะกำจัดสมาคมนี้  โดยในเดือนธันวาคมปี 1948 ทางการอียิปต์ได้ประกาศว่าสมาคมภารดร มุสลิมเป็นสมาคมต้องห้ามเป็นผลให้เกิดการกวาดล้างสมาชิกของสมาคมเป็นจำนวนกว่าพันมาก  และถัดจากนั้นอีก 2 เดือนเหตุการณ์ความสูญเสียครั้งร้ายแรงที่เกิดขึ้นนั่นคือ การสูญเสียเชคหะซัน จากการลอบสังหาร

แม้ว่าจะสูญเสียเชคหะซันจากการลอบสังหาร ทางสมาคมไม่ได้ยุติบทบาทลงเพียงแค่นั้น ยังคงมีการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง  ปัจจุบันทางสมาคมภราดรภาพแห่งอิสลาม ยังคงมีบทบาทสูงภายในสังคมของอียิปต์ แต่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบของพรรคการเมืองที่ถูกต้องตามกฎหมาย ทางสมาคมมีอิทธิพลสูงมากเสมือนกับฝ่ายค้านนอกสภาของอียิปต์  แม้ว่าจะถูกต่อต้านจากอำนาจเผด็จการของรัฐที่คอยกดไม่ให้ทางสมาคมดำเนินกิจการได้สะดวก

ข้อมูลอ้างอิง และบทความอ่านเพิ่มเติม

จรัญ มะลูลีม.เอเชียตะวันตกศึกษา : ภาพรวมทางสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

มานิอฺ บินฮามิด อัลญุฮานีย์  เขียน. ริฎอ อะหมัด สมะดี แปล. สารานุกรมศาสนา แนวคิดและกลุ่มต่างๆในปัจจุบัน.

มัรยัม ญะมีละฮ เขียน ; บรรจง บินกาซัน แปล.ขบวนการฟื้นฟูอิสลาม.

มุนีร มูฮัมมัด. “ชีวประวัติท่านอิหม่ามหะซัน อัลบันนา ผู้ก่อตั้งกลุ่มอัลอิควานิลมุสลิมีน.” ใน เอก

สารอัลอิศลาห์ ปีที่ 74 อันดับที่ 333-335  กรกฎาคม 2541

ในที่สุดช่วงเวลาที่ใครหลายๆคนต่างก็บอกว่าสนุกที่สุด ท้าทายที่สุด ตื่นเต้นที่สุดและอีกมากมายที่บรรยายและยาวเป็นห่างว่าวก็ได้มาถึงแล้ว และคุณได้คิดทำอะไรที่มันสนุก ท้าทาย ตื่นเต้น แล้วหรือยัง ถ้าคุณคิดที่จะทำมันก็ไม่ผิดหรอกเพราะ มันเป็นสิทธิของคุณที่คุณจะทำอะไรกับชีวิตของคุณที่มีแค่ครั้งเดียว ใช่! ถ้าสิ่งที่คุณคิดที่จะทำนั้นเป็นสิ่งที่ศาสนาอนุญาต อย่าลืมนะครับ ว่าเราเป็นใคร เคยถามตัวเองไหม เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตไปวันๆแค่นี่ หรือยังไงอีก เรียน ทำงาน เก็บเงิน แต่งงาน มีลูก แก่ ตาย จบ ดูเหมือนจบอย่างสวยงามนะว่าไหม

แต่การเกิดมาได้ชื่อว่าเป็นมุสลิมแล้วมันมากกว่านั้น ยิ่งใหญ่กว่านั้น ท้าทายกว่านั้น ยิ่งไปกว่าอีกกับการอยู่ในช่วงที่เรียกว่าชาบาบ ชาบาบะฮ วัยรุ่นมุสลิมที่มีภาระหน้าที่ใหญ่หลวงในการฟื้นฟูอิสลาม ทำไมเคยคิดไหมว่าทำไมถึงเป็นภาระหน้าที่ของชาบาบ ชาบาบะฮ ? เหตุผลหนึ่งที่จะตอบคำถามนี่ คือ ช่วงเวลานี่มีสองอย่างที่อัลลอฮ (ซุบฮานาฮู วาตาอาลา) ได้ให้เป็นนิอมัต(ความโปรดปราน)แก่ช่วงเวลานี่ คือ การมีสุขภาพดี และเวลาว่าง เคยคิดไหม?

นี่เป็นความโปรดปรานที่อัลลอฮ(ซุบฮานาฮุ วาตาอาลา) ประทานมาแก่ ชาบาบ แต่คุณได้หลงลืมไปแล้วใช่ไหม คุณได้ปล่อยเวลาว่างของคุณไปกับสิ่งที่ไร้สาระใช่ไหม อะไรละที่ไรสาระ ก็สิ่งที่ทำให้คุณนั้นหลงลืม ทำให้ขาดความกระชับกะเฉ่ง ชวนทำอีบาดะฮ ก็ว่าเดียวก่อน และร่างกายที่แข็งแรงของคุณนั้น ได้ทำอะไรที่เป็นการฟื้นฟูศาสนาบ้าง ไม่เป็นการฟื้นฟูแล้วไปทำอะไรที่ทำให้ศาสนาตกต่ำหรือเปล่า เคยมานั่งถามตัวเองไหม?  ยังไม่สายที่จะเปลี่ยน หากคุณพร้อมที่จะเปิดใจ มองอย่างมีวิสัยทัศน์ ที่พร้อมและเต็มใจที่จะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนที่ยอมจำนนต่ออัลลอฮ(ซุบฮานาฮุ วาตาอาลา) และมีจิตที่จะเรียกร้องพี่น้องของเราให้ตระหนักถึงหน้าที่ในหน้าแผ่นดินนี่ในถานะมุอมินผู้ศรัทธา จงให้กับความสำคัญกับคำที่ว่า คุณจะไม่ได้เขาสวนสวรรค์ หากคุณยังไม่ได้ตอบคำถามที่อัลลอฮ(ซุบฮานาฮุ วาตาอาลา) ทรงถามว่าในช่วงเวลาหนุ่มสาวของคุณนั้นได้ทำอะไรไปบ้าง ถ้าหากถาม ณ เวลานี่บางคนตอบออกมายังไม่เต็มใจที่จะตอบเลย ทำไม? เพราะ วันๆที่ผ่านไปนั้นแทบจะไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย บางวันที่ว่างก็บ่นเซ้ง เบื่อ นั่งเครียด สุดท้ายก็นอน และก็มีจำนวนหนึ่งตอบออกมา ได้ทำนั้นทำนี่ เวลาของเขาไม่ได้ปล่อยไปโดยไร้ประโยชน์ เขาได้ทำอะไรไปบ้างแล้วก็อัลฮัมดุลิลลาฮ จงมุ่งมั่น ตั้งใจทำต่อไป ให้ดีขึ้นไปอีก บางครั้งมันก็ไม่ได้วัดกันที่ผลงานที่ออกมา แต่ขอให้การกระทำของเรานั้นมีการนียัตที่อิคลาศจริงๆ อินชาอัลอฮ อัลลอฮ(ซุบฮานาฮุ วาตาอาลา)ทรงมองเห็นการทำงานดะวะฮของเรา จงเชื่อว่าเราจะไม่เปล่าประโยชน์แน่นอนหากคุณอิคลาศจริงๆ ตอนนี่คุณก็รู้ถึงสถานะของคุณแล้วว่าคุณนั้นอยู่ระดับไหน คุณยังโชคดีที่คุณยังมีเวลาที่จะไปแก้ไขในอนาคต กับสิ่งที่ผิดพลาดไปในอดีต มีจำนวนไม่น้อยที่เขาไม่มีโอกาสตรงนี้ รู้ตัวก็สายไปแล้ว ไม่สามารถแก้ไขได้อีกแล้ว และต้องมารับผลที่เขาได้ละเลยในตอนที่ยังมีเวลา ผลนั้นก็คือการลงโทษของอัลลอฮ(ซุบฮานาฮุ วาตาลา)

ลองคิดให้ดีนะครับ โอกาสที่เราจะกลับมานั้นเปิดอยู่ตลอด ขอแค่คุณเปิดใจที่จะรับมัน ยกตัวอย่างง่ายๆ ตอนนี่ใกล้ปีใกล้ปีใหม่หรือปีใหม่แล้วก็ตาม ช่วงเวลานี่เหมาะมากๆในการที่จะมาเริ่มต้นใหม่ เพราะปีใหม่คือฮิจเราะฮใหม่ เรานั้นได้ฮิจเราะฮเปรียบเสมือน ในสมัยท่านนบีมุฮัมหมัด(ซอลลอลอฮ ฮุ อาลัยฮิวาซัลลาม) ตอนที่เขาได้ฮิจเราะฮจากมักกะฮสู่มาดีนะฮ ท่านได้หนีดินแดนที่เรียกว่า ญาฮิลลีญะฮ มาสู่ดินแดนใหม่เพื่อที่จะดะวะฮ นี่เป็นเหตุการณ์ที่เรามุอมินผู้ศรัทธาน่าจะมาคิดว่าหนึ่งปีและอีกหลายๆปีที่ผ่านมาว่าเราได้ทำอะไรไปบ้าง และปีใหม่ที่จะถึงนี่หรือปีนี่เราคิดที่ทำอะไรบ้างเพื่อที่จะไปแก้ไขในส่วนที่ผิดพลาดในปีที่ผ่านมา โอกาสนั้นมีตลอดตราบเรานั้นยังหายใจ และนี้ก็เป็นโอกาสหนึ่งที่เหมาะมากๆ จงอย่าปล่อยโอกาสนี่ไปโดยที่คุณนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย คิดสักนิด เพื่อตัวเราและประชาชาติอิสลาม

ขอเริ่มต้นด้วย บิสมิลลาฮิรเราะห์มานิรรอฮีม  ขอความมีสติจงอยู่ทุกท่าน   การใคร่ครวญ ไตร่ตรอง การตระหนักและรำลึกถึงจุดมุ่งหมายอยู่เสมอนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นมากสำหรับการปฏิรูปตนเองและเรียกร้องผู้อื่นไปสู่หนทางที่เที่ยงตรง  สัจจะหรือความจริง คำพูดจะมีน้ำหนักได้ถ้าถูกถ่ายทอดออกมาอย่างมีสัจจะ ซึ่งต้องสอดคล้องกับการกระทำที่ดี นั้นคือการกระทำกลายเป็นผลสรุปของคำพูด การพูดที่มีสัจจะจึงกลายเป็นวิธีหนึ่งของการเชิญชวน และยิ่งคำพูดมีสัจจะมากเท่าไหร่ ความไว้วางใจ ความเชื่อมั่นของผู้อื่นต่อตัวผู้พูดก็ยิ่งเพิ่มพูน และความไว้วางใจจะสร้างความเชื่อถือให้แก่คำพูดที่ได้พูดไป มันก็จะไปทบเสริมกับสัจจะ นี่กระบวนการที่เป็นกระบวนการสำคัญต่อการปฏิรูปตนเองและเรียกร้องผู้อื่นไปสู่อัลลอฮ ในกระบวนการนี้จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องอาศัยความรู้ที่ถูกต้อง ความรู้ที่ควบคุมพฤติกรรม ความรู้ที่สร้างความเข้าใจในอัลลอฮและมัคลูกของพระองค์ ความรู้นั้นจะกลายเป็นบรรทัดฐานของการใช้ชีวิตที่ถูกต้อง ความรู้จะสร้างความถ่อมตนให้แก่เรา สร้างความรู้สึกว่าเราเป็นแค่มนุษย์(ซึ่งอ่อนแอ) และความรู้นำพาเราไปสู่ความเมตตาของอัลลอฮ ฉะนั้น เป็นหน้าที่ของเราทุกคน ที่ถูกเสาะแสวงหา เรียนรู้ ศึกษา ค้นคว้า วิจัย วิเคราะห์ และสังเคราะห์ (คงจะความหมายเดียวมั่ง)เพื่อนำพาเราทั้งหลายสู่การภักดีที่ถูกต้อง ครบถ้วนสมบูรณ์ ซึ่งความรู้ดังกล่าวจะได้มานั้นต้องอาศัยการเรียนรู้ที่สมบูรณ์และสม่ำเสมอ  ในขณะเดียวกันครับลักษณะนิสัยโดยธรรมชาติของมนุษย์เมื่อมนุษย์ประสบพบเจอกับอะไรก็ตามที่มีความยากลำบากประกบอยู่ พบเจอกับอุปสรรคที่ขัดขวางต่อการเดินทางไปข้างหน้า มนุษย์จะเกิดความรู้สึกท้อแท้ หมดความปรารถนาที่จะกระทำต่อ หมดอาลัยตายอยาก หรือเรียกว่าหมดไฟนั้นเอง หรือว่าต้องเจอกับสิ่งนั้นบ่อยๆเข้า ต้องทำอะไรที่จำเจ และซ้ำๆซากๆ ความรู้สึกเบื่อหน่ายจะบังเกิดและพอกพูนขึ้นมาในใจของมนุษย์ทุกคน แต่แน่นอนครับพระเจ้าย่อมสร้างลักษณะนิสัยธรรมชาติของมนุษย์อีกอย่างหนึ่งเพื่อเป็นพลังแก่มนุษย์ มนุษย์จะมีความสามารถในการทำอะไรก็ตาม(ในกรณีนี้คือ การเรียนรู้)ได้ดีเยี่ยม เมื่อสิ่ง(ที่เรียนรู้)นั้นสามารถสร้างแรงผลักดัน สร้างความตื่นเต้น หรือสร้างแรงกระตุ้นให้แก่มนุษย์ได้ โดยในสภาวะกระตุ้นส่วนใหญ่ จะเกิดขึ้นเมื่อมนุษย์ได้สัมผัสกับสิ่งนั้นเป็นครั้งแรก ถ้าหากว่าเราสามารถจำลองหรือสร้างเหตุการณ์ที่สามารถกระตุ้นให้เราตื่นตัวได้ตลอด เหมือนกับการกระตุ้นในครั้งแรกแล้วละก็ ขอให้ท่านผู้อ่านนึกได้เลยว่า ร่างกายเราจะลุกโชนไปด้วยไฟแห่งแรงจูงใจสักแค่ไหน สภาวะนั้นจะเปลี่ยนมุมมองความคิดของเราให้เปลี่ยนไปจากเดิม จากแต่ก่อนที่คิดว่าสิ่งนั้นเราไม่มีโอกาสที่จะสามารถทำได้เลย หรือถ้าทำได้ก็ยากลำบาก ทั้งยังจะสร้างความเชื่อมั่นทางจิตใจของเราเองให้เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการแสวงหา และพลังนั้นยังสามารถลุกลาม หรือแผ่ไปแก่คนรอบข้างของเราอีกด้วย

เอาละครับ ประเด็นก็คือ  แล้วแรงกระตุ้นหรือแรงจูงใจที่ว่านั้น เราจะสร้างขึ้นมาแล้วจะยึดเหนี่ยวให้มันอยู่กับเราตลอดอย่างไรล่ะ?  สำหรับในมุมมองความคิดของผม(เท่าที่จะเห็นได้ในเวลานี้)คือ แรงจูงใจสามารถสร้างขึ้นได้โดยอาศัยตัวแปรสามตัวแปรด้วยกัน อย่างแรกคือตัวเราเอง อย่างที่สองคือ พี่น้องคนรอบข้างเราและผู้อื่น และสุดท้าย กฎสภาวการณ์ของอัลลอฮหรือสภาพแวดล้อมโดยธรรมชาตินั้นเอง สามปัจจัยนี้จะช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ช่วยกันเสริมสร้างแรงจูงใจให้เราขึ้นมาได้ ซึ่งเราจะสร้างขึ้นมาโดยสามารถที่กำหนดและควบคุมตัวแปรนั้นได้เพียงแค่สองปัจจัย คือตัวเราเองกับพี่น้องเพื่อนพ้องของเรา ตัวที่สามจะเป็นกรอบความคิดในการคิดวิเคราะห์

ปัจจัยอย่างแรก ตัวเราเอง นับว่าเป็นตัวแปรสำคัญในการที่จะได้มาซึ่งแรงจูงใจ โดยเกี่ยวเนื่องกับจิตใจของเราโดยตรง กระบวนการสร้างแรงจูงใจนี้ เป็นดังนี้

1) เราต้องกำหนดพฤติกรรมของเราให้สอดคล้องกับจุดมุ่งหมายที่เราต้องการในเวลานั้น(ซึ่งอาจกำหนดจุดมุ่งหมายหลักและกำหนดเพิ่มเติมสำหรับในเวลานั้นๆโดยตั้งไว้เป็นเป้าหมายย่อย) โดยวิเคราะห์ถึงผลได้ผลเสียที่จะเกิดขึ้นต่อพฤติกรรมนั้นๆ นั้นคือใช้กฎสภาวการณ์ของอัลลอฮและปัจจัยอื่นที่มีความเกี่ยวข้องเป็นบรรทัดฐานในการวิเคราะห์ แล้วปะติดปะต่อ หลอมรวมกันเป็นแผนปฏิบัติการชีวิตในขณะนั้น จากนั้นก็ปฏิบัติตามแผนการที่ได้วางไว้ ถ้าหากแผนการแผนนั้นไม่สามารถสร้างแรงจูงใจได้ดีพอ ก็สมควรจะต้องกำหนดแผนการซะใหม่ให้เรียบง่ายกว่าเดิม สะดวกกว่าเดิม และสร้างพลังได้มากกว่าเดิม

2) ต่อมาคือสร้างสภาพแวดล้อมในสถานที่ที่เราใช้ชีวิตประจำวัน เช่นในห้องพักของเรา ให้เหมาะสม เช่น การอ่านหนังสือ การละหมาด การกิน และการนอน เป็นต้น นั้นคือจัดรูปแบบให้ง่ายต่อการทำอะไรก็ตาม ซึ่งจะช่วยลดความยุ่งเหยิงที่จะนำมาสู่ความเบื่อหน่ายและความลำบากได้

อีกประการหนึ่งคือ ลองหาคนที่สามารถเป็นแบบอย่างให้แก่เราในการทำอะไรก็ตาม คนที่สร้างแรงบันดาลใจให้แก่เราได้คนที่สามารถทำให้เราทำอะไรก็ตามได้อย่างเหลือเชื่อที่แม้แต่เราเองยังต้องประหลาดใจว่าเราทำได้ยังไง เมื่อนึกถึงบุคคลนั้น อย่างเช่นจะทำให้เราสามารถอ่านหนังสือได้นานกว่าปกติมาก หรือไม่ก็สามารถพูดต่อหน้าคนมากมายได้อย่างคล่องแคล่วไม่ติดขัดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เป็นต้น คนๆนั้นอาจเป็นคนในครอบครัว เช่น พ่อแม่ พี่ชาย ปู่ ยาย หรือบุคคลที่เราชื่นชอบ เช่น นักกีฬา คุณหมอ คุณครูที่สอนเรา หรือบุคคลที่เป็นแบบอย่างอย่างเช่น ท่านนบี  และบรรดาซอฮาบะฮทั้งหลาย ที่สำคัญคือ เมื่อเรานึกถึงคนๆนั้นแล้วทำให้รู้สึกว่า คนๆนั้นอยู่เคียงข้างเรา เป็นตัวอย่างให้เรา( เขาทำได้ เราก็สามารถทำได้) ทำให้เรารู้สึกว่าเราทำได้

ปัจจัยอย่างที่สอง คือพี่น้องและเพื่อนพ้องผู้ศรัทธาของเรา เนื่องจากมนุษย์มีอิสระเต็มที่ในการใช้ชีวิต และโลกมีทรัพยากรที่สามารถรับรองได้เพียงคนๆเดียว ซึ่งหากอยู่คนเดียว ย่อมไม่มีปัญหา แต่มนุษย์ไม่ได้อยู่คนเดียว และไม่สามารถเอาชนะความโดดเดี่ยวได้ ซึ่งเมื่ออยู่ร่วมกันแล้ว อิสรภาพของแต่ละคนย่อมจะเพลี้ยงพล้ำในอิสรภาพของอีกคนหนึ่ง หนีไม่พ้นจากความผิด แต่ว่า อิสลามโดยพื้นฐานที่ได้เน้นย้ำถึงการนาซีฮัตซึ่งกันและกัน  การแลกเปลี่ยนคำแนะนำ คำตักเตือนและการแลกเปลี่ยนความรู้ให้แก่กันและกัน ได้ช่วยกันกระตุ้นไปกระตุ้นมา สังคมเราจึงเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ดีตลบอบอวลไปทั่ว  ทั้งสองปัจจัยนี้จะกลายเป็นตัวสร้างสิ่งๆหนึ่งซึ่งที่มีพลังเป็นอย่างมากในสังคม โดยเฉพาะในสังคมที่เป็นพหุสังคม ที่ซึ่งมีความหลากหลายในหลายๆด้าน อย่างเช่นม.วลัยลักษณ์แห่งนี้ สิ่งนั้นคือ บรรยากาศแห่งอัลอิสลาม สิ่งนี้จะเป็นตัวช่วยให้แก่เราทุกคนในการทำอามัลอีบาดัตได้อย่างเต็มที่ สนับสนุนการเรียนรู้ของเราให้สอดคล้องกับหลักการศาสนาได้ และที่สำคัญคือ รวมพี่น้องมุสลิมให้อยู่เป็นกลุ่มก้อนที่ยึดเหนี่ยวจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียว

วิธีการสุดท้ายในการสร้างแรงจูงใจเพื่อความปรารถนาของเรา คือ การยอมรับความตาย ว่ามันจะมาเยือนต่อหน้าเราได้ทุกทีทุกเวลา (แน่นอนอิสลามได้ให้เน้นย้ำถึงเรื่องนี้เป็นอันมาก)และด้วยการตระเตรียมเสบียงที่จำเป็นต่อการเดินทางที่ไม่อาจย้อนกลับมาได้นั้น เรามุสลิมวัยหนุ่มสาวในตอนนี้ได้ทบทวนรึยังว่า เสบียงเหล่านั้นเรามีอยู่เพียงพอรึยัง  ด้วยเหตุนี้การตระหนักและยอมรับถึงความตายอยู่เสมอจะส่งผลให้เรารู้สึกว่าต้องพยายามใช้เวลาแต่ละวินาทีที่อาจจบลงอย่างไม่รู้ตัวให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่สามารถจะทำได้ ซึ่งจะเป็นแรงผลักดันอีกแรงหนึ่งขึ้นมา แรงผลักดันที่แข็งแกร่งกว่า มีพลังมากกว่า แต่อ่อนโยนกว่าและครอบคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง ทำให้เกิดแรงจูงใจที่เข้มแข็งในท้ายที่สุด และด้วยวิธีเดียวกันนี้ยังสามารถทำให้มนุษย์ได้รู้จักกับตนเอง(ตัวเองอ่อนแอแค่ไหน) รู้จักพระเจ้า(ผู้ทรงยิ่งใหญ่เหนือทุกสรรพสิ่ง) และรู้จักโลก (สิ่งที่ไม่ใช่นิรันดร์) เมื่อเข้าใจกระแสแล้วก็สามารถที่วางตัวเองให้อยู่ในลักษณะที่เหมาะสมเพื่อยืนหยัดอยู่บนโลกนี้อย่างเข็มแข็ง และเดินทางไปสู่จุดหมายอย่างภาคภูมิใจได้

สุดท้ายขอย้ำแก่ทุกคนว่า แรงจูงใจเป็นสิ่งที่มีความสำคัญมากครับ เพื่อเรียนรู้ทุกๆสิ่ง เพื่อปฏิบัติภารกิจได้อย่างลุล่วง เพื่อทำหน้าที่ของเราได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเพื่อทำความปรารถนาให้เป็นจริง แต่ก็แรงจูงใจก็สามารถสร้างผลเสียอย่างใหญ่หลวงได้ ถ้าหากกำหนดจุดมุ่งหมายไปในทางที่ผิด ขอให้ระวังมากๆ  หากท่านสามารถจะนำไปประยุกต์ใช้และต่อยอดให้เกิดประโยชน์ได้ถึงแม้จะเพียงน้อยนิด ผมและพี่น้องทุกคนก็ยินดีและภูมิใจแล้ว แต่หากว่าวิธีการนั้นๆผิดหรือไม่ชัดเจน กลับสร้างความเข้าใจผิดและสร้างผลเสียไปฉุดรั้งสังคมของพี่น้องมุสลิมให้ต้อยต่ำ ขอให้ท่านอย่าได้นำวิธีการนั้นไปทำเป็นส่วนหนึ่งของความคิดที่ใช้ในการตัดสินใจของท่านและอย่าได้นำไปใช้และถ่ายทอดแก่ผู้อื่นด้วยเถิด ท้ายสุดผมอาจเป็นแค่ผู้ฝึกฝนที่หนีไม่จากความผิดพลาด แต่ก็จะร่วมกันพยายามพัฒนาสังคมของเราให้เป็นไปในทางที่ดีขึ้น ทุกข้อผิดพลาดที่ได้เขียนไว้ผมขอยอมรับผิด ขอบคุณที่พวกเราช่วยกันพัฒนาสังคมของเรา ทั้งทางตรงและทางอ้อม เจตนา และไม่ตั้งใจ

อินชาอัลลอฮ เราภูมิใจที่อิสลามจะต้องสูงส่งเป็นประจักบนโลกนี้อีกครั้ง(ด้วยแรงของเราทุกคน)

อัตลักษณ์ (identity) เป็นความรู้สึกของบุคคลมีต่อตนเองว่า “ฉันคือใคร” การระบุได้ว่าเรามีอัตลักษณ์เหมือนในกลุ่มหนึ่งและมีความแตกต่างจากกลุ่มอื่นอย่างไร และ “ฉันคือใคร” ในสายตาคนอื่น อัตลักษณ์นั้นเป็นลักษณะที่มีความสลับซับซ้อน และไม่ได้ชี้เฉพาะเจาะจงไปในเรื่องใด หรือในลักษณะใดในร่างกายอย่างรัดกุม สำหรับคนๆ หนึ่งแล้วสามารถระบุได้ว่าเป็นมีหลายอัตลักษณ์ภายในคนๆ เดียว

แต่สำหรับอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์แล้วเป็นลักษณะทางชีวภาพไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ซึ่งในส่วนของแนวคิดเรื่องชาติ ได้ก่อตัวเป็นแนวคิดชาตินิยม ชาตินิยมเป็นกระบวนการในการสร้างอุดมการณ์ให้เกิดการหวงแหน และสำนึกในการรักชาติ เป็นการแสดงถึงอัตลักษณ์อย่างหนึ่งของมนุษย์ ลักษณะของชาตินิยมจากตัวอย่างที่ปรากฏอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มี 2 ลักษณะที่เด่น คือ

1. ชาตินิยมแบบพรมแดน หรือ ชาตินิยมพลเมือง โดยชาตินิยมประเภทได้ให้ความสำคัญต่อประชาชนทุกชาติพันธุ์ภายในประเทศประเทศของตน โดยไม่มีการเน้นถึงกลุ่มชาติพันธุ์ใดชาติพันธุ์หนึ่งในประเทศนั้นๆ ตัวอย่างชาตินิยมประเภทนี้คือ ประเทศอินโดนีเซีย ตัวอย่างเช่น ได้มีการสร้างภาษาขึ้นมาใหม่เพื่อเป็นภาษากลางที่ใช้ภายในประเทศ
2. ชาตินิยมแบบเน้นชาติพันธุ์ เป็นแนวคิดชาตินิยมที่ให้ความสำคัญเฉพาะกลุ่มของตนเองอย่างเช่น มาเลเซีย พม่า เป็นต้น ซึ่งในกรณีนี้ มีความพยายามผลักดันวัฒนธรรมของตนเองให้เป็นวัฒนธรรมกระแสหลักแห่งชาติ

โดยส่วนชาติพันธุ์ได้กลายเป็นปัญหาที่บั่นทอนความมั่นคงภายในประเทศต่างๆ ที่มีความหลากหลายภายในประเทศนั้นๆ สำหรับภาพรวมองปัจจัยที่ก่อให้เกิดปัญหาทางชาติพันธุ์เกิดจากปัจจัยต่างๆ เช่น

1. โลกาภิวัตน์ เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ความเป็นชาติอ่อนแอลง
2. ทุนนิยม ความไม่เท่าเทียมกันในเรื่องของเศรษฐกิจ และการพัฒนาเศรษฐกิจที่เอื้อประโยชน์ให้กับประชาชนชาติพันธุ์หลักของประเทศ
3. ปัญหาการแย่งชิงทรัพยากร เป็นการผูกขาดในการใช้ทรัพยากร ได้นำทรัพยากรตามภูมิภาคต่างๆ มาใช้ประโยชน์ สำหรับผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากทรัพยากรเหล่านี้กลับไม่ใช่เจ้าของพื้นที่ แต่เป็นนายทุน และรัฐบาลนำไปพัฒนาเมืองหลวงเป็นส่วนใหญ่ เช่นในกรณีของอาเจะห์ ที่ทางรัฐบาลอินโดนีเซีย ได้นำทรัพยากรที่มีในพื้นที่ตรงนี้ แต่กลับนำไปพัฒนาในอาเจะห์เพียงเล็กน้อย
จึงทำให้เรื่องของชาติพันธุ์ได้กลายเป็นปัญหาที่ส่งผลต่อความมั่นคงต่อรัฐบาลในหลายประเทศ โดยปัญหาชาติพันธุ์เป็นเรื่องที่เป็นความขัดแย้ง ตัวอย่างในกรณีของประเทศรวันดา เหตุความขัดแย้งก็เกิดขึ้นจากกลุ่มชาติพันธุ์ 2 กลุ่มที่อาศัยอยู่ภายในประเทศเดียวกันระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ทุทซี่ กับฮูตู ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนนับล้าน หรือแม้แต่สงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นมาเป็นระยะเวลาอย่างช้านานเช่น สงครามระหว่างอิสราเอล กับปาเลสไตน์ ก็มีสาเหตุหนึ่งจากความแตกต่างของชาติพันธุ์ปรากฏอยู่ด้วย คือความขัดแย้งระหว่างชาวยิวกับชาวอาหรับ

นอกจากนี้ปัญหาชาติพันธุ์ภายในประเทศมาเลเซีย จากกรณีของเหตุการณ์ฮินดาฟ ที่มีการประท้วงเรียกร้องการปกครองอย่างเป็นธรรม โดยชาวอินเดียที่อาศัยอยู่ภายในประเทศ การประท้วงครั้งนี้ได้มีการนำเอาสัญลักษณ์ของประเทศอินเดีย รวมถึงมหาตมะ คานธี นับว่าเป็นปรากฏการณ์ทางชาติพันธุ์ ที่มีการเชื่อมโยงสู่ประเทศเดิมของบรรพบุรุษตน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการสำนึกในการเป็นคนในกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน แม้นว่าจะอาศัยอยู่นอกพื้นที่ประเทศของตนเองก็ตาม

สำหรับความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในประเทศไทย โดยเฉพาะความขัดแย้งและความรุนแรงที่เกิดขึ้นรายวันภายในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ต้องมองย้อนไปตั้งแต่ยุคที่สังคมไทย เริ่มสร้างแนวคิดใหม่เพื่อการสร้างความเป็นไทยขึ้นมา ความเป็นไทยที่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นวัฒนธรรมของคนในชาติ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วอาจเป็น ความเป็นกรุงเทพฯ ที่นำมาใช้นิยามในลักษณะเช่นนี้ และการสร้างสิ่งที่ใหม่สำหรับกลุ่มอื่นๆ ที่มีวัฒนธรรมเดิมของตนเอง แต่จำต้องรับและปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตเพื่อให้สอดคล้องกับความเป็นไทยตามการกำหนดขึ้นของทางรัฐบาล ซึ่งวิธีการเหล่านี้เป็นกระบวนการหนึ่งที่เกิดขึ้นภายในรัฐสมัยใหม่ ที่บรรจุคนที่มีความหลากหลายเข้าไว้ในเส้นพรมแดนที่เรียกกันว่า รัฐชาติ

โดยเฉพาะในสมัยของ นายกรัฐมนตรี จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้สร้างความเป็นไทยขึ้นมาใหม่ ด้วยการกำหนดนโยบายที่มีความเป็นชาตินิยม และใช้ในการสร้างวัฒนธรรมไทยให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และเชิดชูในความเป็นไทย รวมถึงการการสร้างความเป็นสมัยใหม่ กระตุ้นให้เกิดกระแสความรักชาติเป็นและได้เปลี่ยนชื่อเป็นประเทศไทย ซึ่งได้แสดงออกถึงว่าเป็นประเทศของชาวไทย ได้สร้างวัฒนธรรมไทยขึ้นมาตามรูปแบบตะวันตก นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ประเด็นอัตลักษณ์ได้กลายมาเป็นข้ออ้างในการก่อการความไม่สงบในจังหวัดชายแดนภาคใต้ และการต่อต้านอำนาจจากส่วนกลางมาจนถึงปัจจุบัน

แต่ในกรณีของชาตินิยมกลับกลายเป็นเรื่องที่ลื่นไหลได้ตลอดเวลาตามการนิยามของผู้คนในช่วงเวลานั้น และได้กลายเป็นเครื่องมือในการสร้างทัศนคติที่เหยียดหยาม เช่น ในกรณีจาก การสร้างกระแสชาตินิยมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่เป็นปัญหาความขัดแย้งในเรื่องของปราสาทเขาพระวิหาร รวมถึงการระบุถึงกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ว่าเป็นคนขายชาติ เพราะมีพฤติกรรมที่ฝักใฝ่กับรัฐบาลกัมพูชา

จากสาเหตุที่ได้กล่าวไปแล้วทั้งหมด จึงเห็นได้ว่าชาตินิยมจึงสัมพันธ์กับกลุ่มความคิดของผู้คนจำนวนมากที่เป็นไปในทิศทางเดียวกัน แต่กลับไปกดทับผู้คนอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นคนส่วนน้อยทำให้ชาตินิยมได้กลายเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการกดขี่และการบังคับให้ผู้อื่นกระทำตามในสิ่งที่ตนต้องการให้เป็น รวมถึงการจัดสรรผลประโยชน์ให้กับคนในกลุ่มของตนเองเท่านั้น และชาตินิยมเป็นเครื่องมือในการอำนวยประโยชน์ในทางการเมืองการปกครองเป็นสำคัญ

ดังนั้นแม้ว่าอัตลักษณ์เป็นลักษณะที่ระบุถึงความเป็นคนๆ หนึ่งและนำไปสู่การระบุถึงความเป็นตัวตนว่าตัวเองเป็นใคร ก่อให้เกิดความภาคภูมิใจในความเป็นชาติตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน ลักษณะดังกล่าวได้สร้างความสูญเสีย เกิดความพยายามที่จะกลายกลืนอัตลักษณ์ของผู้อื่น เพื่อเชิดชูกลุ่มตัวเองให้เหนือกว่า

รากฐานของปัญหาความขัดแย้งและความรุนแรงในสังคมไทยและสังคมโลกทุกระดับ มีข้อพึงระวัง คือ หากมนุษย์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งให้ความสำคัญกับอัตลักษณ์ของตัวเอง ขาดการเคารพอัตลักษณ์ของผู้อื่น จนเกิดการสร้างกระแสความเป็นชาตินิยม เพื่อผลประโยชน์และอำนาจทางการเมืองของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจนเกินเลยและเกิดความเหลื่อมล้ำ มักจะนำสู่ความขัดแย้งและการใช้ความรุนแรงในการสร้างกระแสต่อต้านจนเกิดความสูญเสียถึงชีวิตในหลายกรณีดังที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ทางการเมืองของประเทศต่างๆในโลกตลอดมา

กว่า 40 ปีมาแล้วหลังจากสิ้นสุดสงครามหกวัน สงครามที่ถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสงครามประหัตประหารที่รวดเร็วสุดในโลก ใช้เวลาทำสงครามเพียงหกวัน เป็นการทำสงครามระหว่างอิสราเอลกับฝ่ายอาหรับผลของสงคราครั้งนี้คือชี้ขาดในชัยชนะของชนชาติยิวที่มีต่ออาหรับอย่างเห็นได้ชัดและต้องบันทึกให้ลูกหลานจดจำจนกระทั่งทุกวันนี้

หลังจากวิกฤตการณ์คลองสุเอซ นายกามาล อับเดล นัสเซอร์ ประธานาธิบดีของประเทศอียิปต์ได้ขอร้องให้องค์การสหประชาชาติถอนกำลังออกไปจากอียิปต์แล้ว กองทัพของอียิปต์ได้เคลื่อนที่เข้ายึดฉนวนกาซาและปิดล้อมอ่าวอกาบา และห้ามไม่ให้เรือสินค้าของอิสราเอลผ่าน แต่ด้วยความกลัวของอิสราเอล อิสราเอลจึงได้โจมตีอียิปต์ก่อน ทำให้เกิดสงครามระหว่างชาวยิวกับชาวอาหรับขึ้นเป็นครั้งที่ 3 โดยสงครามนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 5 มิถุนายน – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1967 กินเวลาเพียง 6 วัน ในสงครามครั้งนี้อิสราเอลยึดดินแดนอาหรับได้มากมาย เช่น ฉนวนกาซา คาบสมุทรไซนาย ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน (หรือ เขตเวสต์แบงก์) ทั้งหมด และยึดเยรูซาเล็มกลับมาได้ นอกจากนี้ยังยึดที่ราบสูงโกลานของซีเรียได้อีกด้วย ทำให้ดินแดนของอิสราเอลขยายตัวออกไปถึง 4 เท่า

อะไรคือปัจจัยที่ทำให้อิสราเอลสามารถเอาชนะข้าศึกที่ล้อมตนอยู่รายรอบ ซึ่งมีกองกำลังมากกว่า มีอาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียงอาหารมากว่า อีกทั้งยังได้เปรียบในด้านสมรภูมิการรบด้วย ในสงครามครั้งนี้ฝ่ายอาหรับได้ระดมพลถึง 547,000 นาย เครื่องบินรบ 957 ลำ และรถถัง 2504 คัน ในขณะที่ฝ่ายอิสราเอลสามารถรวบรวมทหารทั้งประเทศได้เพียง 264,000 นายรวมทั้งชายหญิง เครื่องบินรบ 300 ลำ และรถถังอีกแค่ 800 คัน เห็นได้ชัดว่าอาหรับมีกองทัพที่ยิ่งใหญ่กว่าอิสราเอล ทำให้อาหรับมีความมั่นใจว่าสามารถเอาชนะสงครามครั้งนี้ได้อย่างนอน ทหารอิสราเอลส่วนใหญ่จะเป็นปัญญาชนคนมีการศึกษาซึ่งยอมพลีชีพให้กับประเทศชาติได้ทุกเมื่อ และเป็นคนที่มีความคิดในทุก ๆ สถานการณ์ รบโดยใช้สมองมากกว่าใช้กำลัง ผิดกับทหารอาหรับที่บ้าบิ่นในตอนต้นของสงครามแต่ยกธงขาวยอมแพ้เมื่อเห็นว่าตนกำลังเสียเปรียบ การโจมตีของอิสราเอลส่วนใหญ่ไม่ใช่การเผชิญหน้า แต่ส่วนใหญ่เป็นการลอบกัดในขณะที่ศัตรูเผลอ ในตอนเช้าของสงครามวันที่ 3 ขณะที่ทหราอาหรับกำลังรับประทานอาหารเช้ากันอยู่ ฝูงบินของอิสราเอลไม่กี่ลำได้บุกล้ำเข้าไปในเขตของอาหรับและมุ่งตรงสู่ท่าอากาศยานของประเทศอียิปต์เพื่อทำลายทางวิ่งและสามารถทำลายเครื่องบินรบของอียิปต์ได้อย่างแม่นยำ อาหรับสูญเสียกองกำลังสำคัญและอิสราเอลกลายเป็นเจ้าแห่งน่านฟ้าทั้งหมด นับตั้งแต่นั้นมาอิสราเอลก็ได้เปรียบอาหรับในทุก ๆ การต่อสู้ของสงครามจนสามารถเอาชนะฝ่ายตรงข้ามในอีกสามวันต่อมา

ความสูญเสียของสงครามครั้งนี้ฝ่ายอาหรับเสียชีวิตเสียชีวิต 21,000 คน บาดเจ็บ 45,000 คนถูกจับเป็นเชลย 6,000 คน เครื่องบินถูกทำลาย 400 ลำ แต่ฝ่ายอิสราเอลเสียชีวิต 800 คน บาดเจ็บ 2,563 คนถูกจับเป็นเชลย 15 คน สงครามครั้งนี้ได้ให้บทเรียนแก่ชาวอาหรับเป็นอย่างมาก อิสราเอล…ถึงแม้จะมีกองทัพที่น้อยกว่าแต่พวกเขาก็ต่อสู้กันเป็นกลุ่มเป็นก้อน ยอมตายเพื่อประเทศชาติ ไม่หวั่นเกรงแม้จำนวนกองทัพของศัตรูจะมากกว่าตนเป็นเท่าตัว บางทีชนชาติที่พระเจ้าสาปแช่งก็ไม่ได้แย่ไปทุกเรื่อง บางเรื่องของพวกเขาเราสามารถนำมาใช้เป็นประโยชน์แก่ประชาชาติของเราได้ ไม่เพียงแต่อิสราเอลเท่านั้น ชนชาติอื่นก็มีดีอยู่ถมไป เพราะฉะนั้นหากจะมองคนหรือกลุ่มคนใดจงอย่ามองเฉพาะด้านเสียเพียงด้านเดียว

หมายเหตุ: บทความชิ้นนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกใน วาสารช่อประดู่แห่งอิสลามฉบับที่ 4

ปัจจุบันจะเห็นได้ว่า บทบาทและหน้าที่ของเยาวชนมุสลิมที่มีต่อสังคม(อิสลาม)มีความสำคัญอย่างยิ่ง ทั้งใน  ด้านการชักชวนผู้อื่นสู่การก ระทำความดี การเผยแผ่ศาสนา การเผยแพร่ความรู้สู่คนรอบข้าง การร่วมมือ ร่วมใจช่วยเหลือสังคม(อิสลาม)และอีกหลายๆด้าน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งจำเป็น(อย่างยิ่ง)สำหรับเยาวชนมุสลิมในปัจจุบัน ดังนั้นเราควรที่จะต้องคิดและ

ตระหนักให้มากๆ เพราะ ณ ตอนนี้ เวลานี้ มีผู้มองเห็นและวิเคราะห์ดูสภาพของประชาคมมุสลิมในปัจจุบันว่า มุสลิมกำลังกลายเป็นคนแปลกหน้าในบ้านของตนเอง กำลังกลายเป็นคนที่ต้องสูญเสีย ยิ่งไปกว่าการสูญเสียของเด็กกำพร้าที่ได้รับอาหารที่บูดเน่า(เสียอีก) และกลายเป็นคนที่ขาดทุน เนื่องจากมีศัตรูที่น่ากลัว และมักเป็นศัตรูที่มนุษย์นั้นมักจะมองข้ามไป นั่นก็คือ (มารร้าย)ชัยฏอนละอฺนาตุลลอฮฺ ที่มาหลอกล่อมนุษย์เราให้หลงทางไปในทางที่ผิด ซึ่งไม่ใช่เฉพาะแค่ชัยฏอนเท่านั้นที่มาหลอกล่อเรา แต่รวมไปถึงอารมณ์ใฝ่ต่ำของเราเองด้วยที่พอใจในสิ่งนั้น

ฉันทราบมาว่า เมื่อใดที่ผู้ศรัทธากลับเนื้อกลับตัว เมื่อนั้น(แหละ)อิบลีสผู้บัญชาการแห่งพรรคสุดยอดความชั่วร้าย ก็จะส่งลูกสมุนมาเป็นกองทัพ เพื่อมายุยงผู้ศรัทธาให้หลงทางไปในทางที่ผิดทันที และหากว่าผู้ศรัทธาผู้นั้นมีอิหม่านที่อ่อนแอ พ่ายแพ้ยอมให้มัน(ชัยฏอน)มาแทรกแซงความคิดได้ ผู้ศรัทธาผู้นั้นก็จะกลับไปทำสิ่งที่เลวร้ายกว่าเดิม ยิ่งกว่าที่เคยทำเมื่อครั้งก่อนซะอีก ดูมั๊น…….ดูมันเห็นช่องว่างเป็นไม่ได้เลยน่ะ ความจริงแล้ว สงครามระหว่างมนุษย์เรากับ(มารร้าย)ชัยฏอนไม่มีวันยุติลงได้หรอก ตราบใดที่ยังไม่ถึงวันนั้น “วันแห่งการสิ้นโลก” ตราบนั้นมันก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากตัวเรา(หรอก) “เพราะท่านรอซูล(ซ.ล)กล่าวว่า : ซัยฎอนนั้นมันจะอยู่ในสายเลือดของเรา” (หะดิษศอเหี้ยะ) และทุกคนคงทราบดีถึงคำสัญญาที่พระผู้ทรงอภิบาลแห่งสากลโลก ทรงให้ไว้แก่อิบลีส โดยเป็นคำวิงวอนครั้งสุดท้ายของมันเพื่อขอให้ได้มีโอกาสยุแยงลูกหลานอดัม(เพื่อให้ได้มาอยู่กับมันในนรก)จนถึงวาระสุดท้ายของโลก ดูสิ มันหยิ่งยโส อวดดีขนาดไหน และสิ่งที่ฉันเคืองแค้นที่สุดคือ สิ่งที่มันดูถูก และก็เสียใจมากที่มนุษย์เราหลงคำเชื่อของมัน(จนได้)

โอ้หนุ่มสาวแห่งมุสลิมเอ๋ย!!! เราจะยอมแพ้มันไม่ได้น่ะ หรือเราจะยอมแพ้มันทั้งที่ยังไม่ได้สู้กับมัน(งั้นหรอ) เพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงของอัลลอฮฺที่รับคำวิงวอนของอิบลีสนั้น ก็เพื่อจะทดสอบพวกเรามิใช่หรือ? พระองค์ต้องการพิสูจน์ว่า เราเหมาะสม ดีเพียงพอกับสถานอันทรงเกียรตินั้นไหม?(หมายถึงสวนสวรรค์อันสถาพร) เราอยากกลับไปหาพระองค์หรือว่าจะอยู่กับพวกมันในนรกญะฮันนัม – วัลอิยาซุบิลละฮฺ โอ้ผู้ที่เรียกตัวเองว่าอิสลามเอ๋ย!!! เธอไม่รู้หรือว่า กี่มากน้อยเท่าไหร่แล้วที่หนุ่มสาว(อิสลาม)ได้ตกเป็นเครื่องมือของชัยฏอน จนกระทั่ง ถึงกับต้องยอมแลกด้วยความเลว ความอับอาย ขายหน้าของตัวเอง เพื่อให้ได้มาซึ่งความสุข(อันจอมปลอม) และความสำราญในโลกดุนยา จนลืมนึกถึงโลกอาคีเราะฮฺ อัลลอฮ (ซุบฮานาฮุวา ตะอาลา) ทรงตรัสไว้ มีใจความว่า “….พวกเจ้าได้เอาสิ่งดีงามทั้งหลายของพวกเจ้าในการดำรงชีวิตของพวกเจ้าในโลกดุนยาไปแล้ว และพวกเจ้าได้มีความสำราญกับมันแล้ว ฉะนั้นวันนี้พวกเจ้าจะได้รับการตอบแทนด้วยการลงโทษอันอัปยศ…”(46:20)

บุคคลที่ชอบแสวงหาความสุขอย่างเลยขอบเขตนั้น เขาก็ย่อมเป็นผู้ที่ขาดทุน ทั้งดุนยาและก็อาคิเราะฮฺ อันเนื่องจาก ความสุขที่เขาแสวงหานั้น มันมากไปกว่าความสุขที่ตวรแก่การแสวงหาเช่น การทำอามาลความดีต่างๆ ซึ่งเวลาที่เขาหมดไปกับดุนยา แน่นอนมันก็ทำให้เวลาของการกอบโกยอาคิเราะฮฺหมดไปด้วย -วัลอิยาซุบิลละฮฺ และกี่มากน้อยเท่าไหร่แล้วที่ผู้หญิงมุสลีมะฮฺได้ตกอยู่ในแผนการของชาวตะวันตก พวกนางยอมให้ใครๆเรียกพวกนางว่า ”ดาราของสังคม” และที่น่าเศร้าคือ การฝ่าฝืน การโป๊เปลือยของผู้หญิงมุสลีมะฮฺ และความชั่วช้าลามกได้กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า”ความพอดี”หรือ”ทางสายกลาง” ส่วนการยึดมั่นในคำสอนของอิสลามกลับกลายป็น”การตกขอบ”และ”ความล้าหลัง” และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ หน่มสาว(อิสลาม)กำลังเป็นคนที่อัปยศบนหน้าแผ่นดิน เพราะอะไรน่ะหรือ? เพราะไร้การศึกษานั่นเอง!!สุบหานัลลอฮฺ!!! อัลลอฮ(ซุบฮานาฮุวา ตะอาลา) ทรงตรัสไว้มีใจความว่า “บรรดาผู้รู้และบรรดาผู้ไม่รู้จะเท่าเทียมกันหรือ แท้จริงบรรดาผู้มีสติปัญญาเท่านั้นที่จะใคร่ครวญ”(36:9)

ถ้าจะบอกว่าอัลลอฮฺ (ซุบฮานาฮุวา ตะอาลา) ไม่เอาโทษกับผู้ที่ไม่รู้ ก็คงต้องถูกถามว่า มัวแต่ไปทำอะไรอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่รู้คงไม่มีอะไรที่เป็นคุณแก่ตนเองเลยมิใช่หรือ? ถ้าฉันจะบอกว่าเรากำลังเป็นอย่างนี้อยู่ล่ะ ทุกคนจะเถียงหรือไม่??? – Hi5 - เพลง/ดารา - แฟชั่น - chat – เกมส์ -แมนยู -เดทโน๊ต -ปลาบู่ทอง -ฯลฯ

โอ้ประชาชาติมุสลิมเอ๋ย!!! ไหนล่ะที่บอกว่า เราคือประชาชาติตัวอย่าง แล้วไหนล่ะที่บอกว่า เราคืออนาคตของอิสลาม แล้วไหนล่ะที่บอกว่า เราคือ คอยรุอุมมะฮฺ ประชาชาติที่ดีเลิศ หยุด…..หายใจลึกๆ ….ลองหลับตา …แล้วคิดดูสิ ดังนั้นเราในฐานะเยาวชนมุสลิม(ตัวแทนบนหน้าแผ่นดินนี้) ต้องช่วยๆกันชักจูง ชักนำ ชักชวน และตักเตือนซึ่งกันและกัน เพื่อไม่ให้ผู้ที่กำลังหลงทาง(รวมถึงตัวฉันเองด้วย)ตกอยู่ในหลุมนั้นอีก(หลุมที่มีพรรคพวกชัยฏอนและลูกสมุน) ไม่เช่นนั้นอัลลอฮฺ(ซุบฮานาฮุวา ตะอาลา) จะส่งบรรดารอซูล บรรดานบี รวมถึงบรรดาคอลีฟะฮฺมาทำไม ถ้าไม่ใช่เพื่อเรียกร้องมวลมนูษย์สู่ทางที่เที่ยงตรง ทางที่พระองค์อัลลอฮฺพอใจ นั่นก็คือ “ทางแห่งอิสลาม” เท่านั้นยังไม่พอ พระองค์ยังให้แนวทางการดำรงชีวิตอีกนั่นคือ “อัลกุรอ่าน” โดยหวังแค่เพียงให้เราเคารพภักดีในตัวพระองค์ ฉันขอเตือนตัวเองและเยาวชน(มุสลิม)ทั้งหลายว่า ถ้าหากเราไม่เริ่มเคลื่อนไหว และทำงานเพื่ออิสลามเสียตั้งแต่บัดนี้ งั้นก็จงรอคอยสัญญาณแห่งการลงโทษจากอัลลอฮฺเถิด – วัลอิยาซุบิลละฮฺ ฉันรู้…ว่าการทำงานเพื่ออิสลามมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และมันก็เป็นเรื่องยากมาก(เหมือนกันนั่นแหละ)

แต่ถ้าเรามีความตั้งใจจริง+ความมุ่งมั่น+ความพยายาม สักวันความสำเร็จก็จะเป็นของเรา (อินชาอัลลอฮฺ) บางคนพยายามแล้วแต่ล้มเหลว หรือบางคนไม่เคยพยายามเลย การที่เราจะพยายามทำอะไรสักอย่างนั้นมันต้องมีความหวัง ความฝันใช่ไหม? ดูอย่างกองทัพอิสลามในยุคก่อนสิ พวกเขาต่างพยายามต่อสู้ในสมรภูมิรบต่างๆอย่างกล้าหาญ เพราะหวังที่จะกอบกู้อิสลาม และต้องการที่จะรักษาไว้ซึ่งธงของอิสลาม เช่นเดียวกับท่านบิลาล ท่านพยายามอดทนจากการถูกทรมานที่แสนสาหัส เพราะเขาหวังที่รักษาไว้ซึ่ง ”อัชฮาดูอัลลา อิลาฮาอิลลัลลอฮฺ วาอัชฮาดูอันนามูฮัมมาดัรรอซูลุลลอฮฺ” และสุดยอดแห่งผู้มีความพยายามนั่นก็คือ ท่านนบีมูฮัมหมัด(ซ.ล.) กี่ครั้งกับการด่าทอของชนชาวกุเรช กี่ครั้งกับบาดแผลฉกรรจ์นับไม่ถ้วนจากการสู้รบ กี่ครั้งแล้วกับการเรียกร้องผู้คนสู่อิสลามแต่กลับถูกปฏิเสธ กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ท่านประสบเช่นนั้น แต่ท่านก็ไม่เคยท้อ เดินหน้าสู้เพื่ออิสลามอย่างไม่เคยหยุด อย่างไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย คิดสิ…ลองคิดดูสิ ความพยายามของเรากับท่านนบีมันช่างเทียบการไม่ได้เลย – มาชาอัลลอฮฺ

โอ้พี่น้องที่รักยิ่งในอิสลามเอ๋ย!!!

ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่…คงไม่สายหากเราจะแก้ตัว   รีบมาเถิด  รีบมาสู่การให้สัตยาบันกับอัลลอฮฺ   และเริ่มต้นเดินไปบนเส้นทางที่เที่ยงตรง   นับตั้งแต่วันนี้  วินาทีนี้   เผื่อว่าเราจะได้ถูกจัดให้อยู่ในหมู่ชนที่จะได้รับความช่วยเหลือ   และชัยชนะจากอัลลอฮฺ   และอยากให้เราคิดอยู่เสมอๆว่า   “ทำเพื่ออัลลอฮฺเป็นที่หนึ่ง   และทำเพื่อตัวเองเป็นที่สอง”

สิ่งที่อยากบอกให้ทุกคนได้รู้ว่า   เมื่อเราประสบกับความยากลำบาก   พระองค์อัลลอฮฺก็ทรงประทานความง่ายดายให้เสมอ   ในชีวิตของคนเรา   ไม่เคยเลยที่จะไม่ประสบกับความยากลำบาก   แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะไม่พบกับความง่ายดาย

อัลลอฮ ( ซุบฮานาฮุวา ตะอาลา) ทรงตรัสไว้มีใจความว่า  “แท้จริงหลังจากความยากลำบาก   ก็จะมีความง่าย” (94:5-6)

และ(อัลลอฮซุบฮานาฮุวา ตะอาลา ทรงตรัสไว้อีก ซึ่งมีใจความว่า   “ในเรื่องของศาสนา    อัลลอฮฺจะไม่ทำให้พวกเจ้ารู้สึกยากลำบาก”(22:78)

โอ้เยาวชนที่รักเอ๋ย!!!

เธอคือดอกไม้แห่งอิสลาม

คือประชาชาติตัวอย่าง

คือความหวังแห่งประชาชาติอิสลาม

เธอรู้ไหมว่า…พี่น้องมุสลิมโดนเข่นฆ่าไปเท่าไหร่แล้ว

พวกเขาถูกมองว่าเป็นผู้ก่อการร้าย

พวกเขาจะรู้สึกอย่างไรบ้างที่ถูกมองว่าเป็นอย่างนั้น

ฉะนั้น…วันนี้เรายังมีโอกาสศึกษา   ยังมีลมหายใจ   เราจะช่วยเหลือพวกเขาได้อย่างไร

ทำซะ….จงทำเพื่ออิสลามเถิด

เพื่อพี่น้อง(อิสลาม)ของเรา

ฉันอยากปลุกให้เธอตื่นจากความสนุกสนาน

ตื่นจากชีวิตที่เคยคิดว่า   แค่อยู่ไปวันๆ

จริงจังกับชิวิตซะ….

และบอกกับตัวเองว่า….

ฉันจะสู้…สู้เพื่ออิสลาม

หรือว่าเราจะรอ…ที่จะ(คิด)ทำงานเพื่ออิสลามก็ต่อเมื่อ…ลมหายใจสุดท้าย

โอ้อัลลอฮฺ!!!

โปรดทำให้เราเป็นผู้อยู่ในทางที่ถูกต้องด้วยเถิด   -   อามีน